Krynoczka – Święte Źródło

Na polanie stoi cerkiew filiarna parafii Dubiny p.w .św. 7 Braci Machabeuszy z 1845 r. Nieopodal wybudowano kaplicę przy źródełku. Jest to teren uroczyska Miednoje. Miejscowa ludność nazywa to miejsce Krynoczką. Nazwa uroczyska nawiązuje do koloru wody ze źródełka ( rz. Miedna),(„miednyj” w dialektach wschodnich oznacza rdzawy). Wiara w cudowną moc wody z Krynoczki ma długą tradycję. Odwołuje się ona do średniowiecza i wiąże odkrycie cudownego źródełka z pobytem w Puszczy Białowieskiej w XIII w. mnichów z ławry Kijowsko-Pieczerskiej (monastyru męskiego), którzy w lasach Puszczy szukali schronienia przed Tatarami. Ich modlitwy miały sprawić, że na źródełko spłynęła łaska Boża, a jego woda dawała uzdrowienie. Inne przekazy mówią o mieszkającym w poblizu pustelniku oraz obiawieniu się ikony w pobliżu strumyka.
Krynoczka, to jedno z najważniejszych świętych miejsc prawosławia na Podlasiu. Położone jest w głębi puszczy 3km na wschód od Hajnówki. Miejsce to, dawniej zwane uroczyskiem Miednoje, znane jest od wieków i wiąże się z pierwszymi chrześcijanami, jacy pojawili się na tych terenach. Prawdopodobnie byli to mnisi Kijowsko-Pieczerskoj Ławry, którzy chroniąc się przed Tatarami, w tym ustroniu leśnym, przy źródełku, już w XIII wieku wznieśli kapliczkę, a wśród mieszkańców puszczy szerzyli wiarę prawosławną. Tu przychodzili się oni modlić, a woda ze źródła w swej symbolice łączyła się ze zdrowiem i zbawieniem. Pierwszymi pielgrzymami, którzy przybywali do tego miejsca byli mnisi wileńscy. Wędrując do monasterów w Wirowie i w Leśnej mięli tu miejsce odpoczynku i modlitw. Kiedy przybywali, okoliczni mieszkańcy gromadzili się na wspólną modlitwę i tak z roku na rok coraz więcej pątników skupiało się wokół świętego źródełka.
Przez kilka wieków leśne źródło było znane tylko okolicznej ludności. Z czasem sława cudownego miejsca rosła i coraz więcej pątników skupiało się wokół świętego źródełka. Kolejne, pisane doniesienia o Krynoczce pochodzą dopiero z XIX wieku. Mówią one, że w 1848 roku na uroczysku została zbudowana cerkiew św. Braci Machabeuszy.
Powyższe pisemne informacje o leczniczych właściwościach wody zawarte są w relacjach podróżników. W 1831 r. , specjalna komisja carska po zbadaniu składu wody i stwierdzeniu występowania w niej dużej ilości żelaza i siarki przygotowała projekt wybudowania tu sanatorium leczniczego. W 1846 r. zamiast uzdrowiska wzniesiono cerkiew. Z pisemnych relacji urzędników carskich wiemy, że jeszcze na początku XX w. w uroczysku Krynoczka usłyszeć można było archaiczne pieśni wykonywane przez wędrownych śpiewaków-guślarzygrających na lirach. Nazywano ich „diedami”.
Od 1894 r. nabożeństwa odbywają się w trzeci dzień Wielkanocy na „Trojce” ( w drugi i trzeci dzień święta Zesłania Ducha Świętego, 50 dni po święcie Paschy, w dniu swięta 7 Braci Machabeuszy (14 sierpnia) oraz Podwyższenia Krzyża Pańskiego (27 września).
Istnieje wiele legend dotyczących źródełka. Jedna z nich mówi, że miejscowi pasterze zobaczyli wokół jednego z tutejszych dębów wielką jasność. Na drzewie pojawiła się ikona, a tuz obok wytrysnęło źródełko. W miejscu tym pobudowano drewnianą kapliczkę.
Inna legenda mówi o kobiecie, katoliczce, która przychodziła się tu modlić. Kiedy przyszła do cudownego miejsca w trzecim dniu Wielkanocy z dwoma dziewczynkami zapalił się przed nimi rząd świec. Kobieta odpaliła od ognia swoją świeczkę i z zapaloną wróciła do domu. Uznano to za cud i od tej pory wprowadzono dodatkowe nabożeństwo w trzecim dniu Wielkanocy.
Za czasów Polski Ludowej nastąpiły trudne czasy dla Krynoczki. Cudowne miejsce znalazło się na terenie bazy wojskowej. Teren ogrodzono drutem kolczastym, a klucze od bramy wjazdowej miało dowództwo jednostki. Żeby wejść na Krynoczkę duchowni musieli prosić o pozwolenie. Po pewnym czasie władze wpadły na pomysł, żeby przenieść cerkiewkę do pobliskiej wsi Lipiny. Cudowną wodę miał dostarczać do wsi specjalny rurociąg. Jednak dzięki determinacji ówczesnego proboszcza parafii Dubiny, do której należała Krynoczka, nie udało się zrealizować tego zamiaru. Po upadku komunizmu zakazy przestały obowiązywać.
Krynoczka nieustannie przyciąga pielgrzymów. Wielu chorych doznaje tu cudownego uzdrowienia. Pielgrzymi moczą chusteczki w cudownej wodzie i przecierają chore miejsca, po czym pozostawiają ją na ogrodzeniu z tyłu za studzienką. Symbolicznie pozbywając się w ten sposób choroby.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *